Alinea 58 Parket bij de Hoge Raad 7 juni 2002

2.13 Het is dan ook ten overvloede dat ik opmerk dat ook ik niet kan inzien dat de omstandigheid dat [eiser] twee jaren en tien maanden heeft gewacht om het ziekenhuis aansprakelijk te stellen, enige invloed kan hebben op de verdeling van de bewijslast. Dat is al helemaal zo in de specifieke omstandigheden van het gegeven geval, waarin enerzijds [eiser] al bij poliklinische controle na de operatie aan de behandelend chirurg klachten aan zijn hand kenbaar heeft gemaakt, waarvoor hij door die chirurg naar een revalidatiearts is verwezen, terwijl anderzijds uit de stukken blijkt dat [eiser] in september 1992 twee vervolgoperaties heeft ondergaan, waarna verdere revalidatie noodzakelijk was. Maar ook afgezien daarvan kan ik het belang van dit, bepaald niet uitzonderlijke, tijdsverloop niet inzien. De tussen haakjes geplaatste passage uit het citaat suggereert dat daarin een verwijt aan [eiser] besloten ligt, dat mede rechtvaardigt dat hij zijn stellingen dient te bewijzen. Enerzijds is dit verwijt in het licht van het vorenstaande moeilijk te begrijpen; anderzijds is het overbodig omdat - zoals gezegd - op de patiënt in beginsel toch al de bewijslast rust van de feiten en omstandigheden die hij aan zijn vordering ten grondslag heeft gelegd. Het is waar dat een ongebruikelijk lang tijdsverloop voordat een aansprakelijkheidstelling wordt uitgebracht, invloed kan hebben op de eisen die aan de bewijslevering zijn te stellen. Eventueel kan dit zelfs leiden tot een omkering van de bewijslast, maar daarvoor is in elk geval nodig dat de partij op wie de bewijslast in beginsel rust, door dat tijdsverloop is benadeeld in zijn mogelijkheden tot bewijslevering. Maar in onze zaak bestaat naar 's hofs oordeel nu juist onvoldoende reden om af te wijken van de door art. 177 Rv in beginsel aangewezen verdeling van de bewijslast.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/0e43ced490c80eeaf9741770f6b5ac2619ad5ce5589124f7c6675ee047506c24 | shasum -a 256