Alinea 30 Parket bij de Hoge Raad 4 oktober 2002

8.2. De rechtbank constateert dat [eiser] in rechte slechts in zijn algemeenheid heeft gesteld dat het de verplichting van [verweerder] als bestuurder was om namens PPS BV voor [eiser] een ongevallen- en pensioenverzekering, als overeengekomen met PPS BV, af te sluiten, althans dat het tenminste tot zijn plicht behoorde [eiser] voor het niet afgesloten zijn van die verzekeringen te waarschuwen. Het aldus gestelde komt erop neer dat [verweerder] er in zijn hoedanigheid van bestuurder niet op heeft toegezien dat PPS BV haar verplichtingen uit hoofde van de gesloten arbeidsovereenkomst nakwam, hetgeen op zichzelf niet voldoende is voor het aannemen van persoonlijke aansprakelijkheid. [Eiser] heeft zich aanvullend slechts beroepen om de omstandigheid dat de arbeidsovereenkomst destijds is getekend door [verweerder] als directeur van PPS BV, en leidt daaruit af dat arbeidsrechterlijke kwesties en dus de overeengekomen verzekeringen tot het takenpakket van [verweerder] behoorden en [verweerder] dus wist dat er voor [eiser] geen verzekeringen waren afgesloten. De rechtbank overweegt dat dit enkele aangedragen feit - mede het verweer van [verweerder] als weergegeven onder 6.1 in aanmerking genomen - onvoldoende moet worden geacht om de gestelde wetenschap van [verweerder] te onderbouwen. De bijkomende omstandigheid dat er door PPS BV pensioenpremie op het salaris van [eiser] werd ingehouden - hetgeen overigens niet door middel van bescheiden is gestaafd - vermag in dit oordeel geen wijziging te brengen.'

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/bc2148914d7e3b171951bd063ed66dd2cd928feab84f57156db21a2175424e6d | shasum -a 256