Alinea 100 Parket bij de Hoge Raad 15 november 2002

2.22 In de literatuur is erop gewezen, dat de uitleg die in de novemberbeschikkingen aan art. 26 Wvg is gegeven, betrokkenen dwingt tot onderhandelingen over de condities waaronder aan zelfrealisatie boven het voorkeursrecht voorrang kan worden gegeven.(27) Zoals ook de onderhavige zaak illustreert, kunnen partijen ernstig van mening verschillen over de vraag, welke eisen de gemeente in dat verband kan stellen. Blijken de ingenomen (onderhandelings)standpunten onverenigbaar, dan lopen zowel de beoogde zelfrealisator als de gemeente het risico door de rechter in het ongelijk te worden gesteld, de zelfrealisator op grond van een tekort schietende bereidheid de gerechtvaardigde belangen van de gemeente afdoende te waarborgen en de gemeente omdat zij overvraagt, met een nietigverklaring van de betrokken rechtshandelingen of juist een afwijzing van het daartoe strekkende verzoek als gevolg. In de literatuur is wel bepleit dat de rechter, als het verweer van zelfrealisatie is gevoerd, zich bij tussenuitspraak uitlaat, opdat de partij in wier nadeel die uitspraak strekt, haar onderhandelingspositie en processuele standpunt desgewenst nog kan aanpassen.(28) Ook over het toelaatbare niveau van de in geval van zelfrealisatie door de gemeente te stellen eisen acht ik een dergelijke tussenuitspraak denkbaar; desgewenst kan de bij die tussenuitspraak in het ongelijk gestelde partij zich alsnog naar het daarbij aangegeven niveau voegen. In het gegeven geval is [verzoekster 2] en [verzoeker 1] een dergelijke gelegenheid niet geboden, maar daartegen richt het cassatieberoep van [verzoekster 2] en [verzoeker 1] zich niet.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/eba326c0b31fd77151d5fd17897d2efc333f89370872481431a5e32d51cb45c6 | shasum -a 256