Alinea 39 Parket bij de Hoge Raad 21 juni 2002

Middelonderdeel 2 bestrijdt 's Hofs oordeel dat [eiseres] dient te bewijzen dat [verweerder] krachtens de "deed of assignment" naast het meergenoemde bedrag van US $ 150.000 (en naast een bedrag van US $ 90.000) bovendien US $ 100.000, althans enig bedrag, ten behoeve van en ter doorbetaling aan [de moeder] heeft ontvangen. De subonderdelen 2.1 en 2.2 strekken ten betoge dat het Hof heeft miskend dat geen grief is gericht de overweging van de Rechtbank (rechtsoverweging 5.4.1) dat vaststaat dat [verweerder] van de familie [van de partner] een bedrag van US $ 750.000 ter doorbetaling aan de drie erfgenamen had ontvangen waarvan US $ 250.000 aan [de moeder] moest worden betaald, zodat het Hof aan deze overweging was gebonden althans het Hof had moeten motiveren waarom het van oordeel was dat het niet aan deze overweging was gebonden. Subonderdeel 3 klaagt dat uit de "deed of assignment" zelf reeds blijkt dat bedoeld bedrag door [verweerder] ten behoeve van [de moeder] is ontvangen. Subonderdeel 2.4 klaagt dat het Hof heeft miskend dat nu [verweerder] heeft aangevoerd dat hij van de ontvangen US $ 250.000 voor iedere erfgenaam een bedrag van US $ 100.000 aan "commissie" heeft moeten betalen, ingevolge de hoofdregel van art. 177 (oud) Rv. [verweerder] moet worden belast met het bewijs van deze aan zijn verweer ten grondslag gelegde stelling. Zo het Hof heeft geoordeeld hetzij dat van de hoofdregel van art. 177 (oud) Rv. diende te worden afgeweken hetzij dat [verweerder] zijn stellingen reeds zozeer had bewezen dat thans op [eiseres] de door het Hof bedoelde bewijslast rustte, heeft het Hof zijn oordeel niet gemotiveerd, aldus subonderdeel 2.5.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/fd568976148df9aafdae2a0ba02ee2a659fbdff1ca92ee86ed03eb4ef9cf707d | shasum -a 256