Alinea 29 Parket bij de Hoge Raad 11 oktober 2002

9. Het Hof heeft de door het middel bedoelde passage in de gedingstukken aldus uitgelegd dat [eiser] niet de juistheid heeft bestreden van de op dossieronderzoek gebaseerde bevindingen van de psychiater dat [verweerster] ten tijde van de aangifte erg angstig was, dissocieerde en automutileerde en dat het RIAGG haar na haar gesprek met de politie heeft afgeraden verdere stappen te ondernemen omdat zij psychotisch dreigde te worden. Die uitleg is niet onbegrijpelijk zodat het middel reeds daarom faalt. In de desbetreffende passage van de memorie van antwoord (het gaat om de passage onder nr. 8) plaatst [eiser] immers weliswaar de door het middelonderdeel bedoelde vraagtekens bij het door de psychiater Van Egmond-van Es verrichte onderzoek, doch daaraan verbindt [eiser] slechts de conclusie dat de psychiater niet kan beoordelen dat [verweerster] geen besef had van de schade om vervolgens te betogen dat [verweerster] op het moment van de aangifte een heel goed beeld had van hetgeen haar was overkomen en dat zij als gevolg daarvan niet in orde bleek te zijn. Daarbij komt dat het Hof zich wel degelijk rekenschap gegeven van de bedenkingen van [eiser], zoals het middelonderdeel zelf ook aangeeft, en dat het Hof in dat verband, anders dan het middel stelt, niet "zonder meer" van de juistheid van het rapport van de psychiater is uitgegaan; het Hof heeft immers zijn oordeel mede gebaseerd op de in eerste aanleg in het geding gebrachte brief van de klinisch psycholoog De Heer, welke brief inhoudt, aldus het Hof, dat eerdere aanzetten tot het nemen van actie dan de aansprakelijkheidstelling van 28 mei 1998 bij [verweerster] leidden tot ernstige toename van de symptomatologie. Het middel komt niet op tegen 's Hofs oordeel dat [eiser] deze brief op dit punt niet heeft bestreden.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/23bbb2c5acb35bf1c4a271ffd37c3ce3d3a5a52cf04c669384a081df844b4eec | shasum -a 256