Alinea 91 Parket bij de Hoge Raad 22 november 2002

8.1 Het eerste onderdeel mist mijns inziens ofwel feitelijke grondslag ofwel zelfstandige betekenis. Inderdaad lijkt het Hof op het eerste gezicht "redelijkheid en billijkheid" in zijn r.o. 5.5 uit te leggen als belanghebbendes persoonlijke gevoelen (wat dat ook moge zijn bij een gemeente), maar bij nader inzien heeft het Hof aldaar slechts beoordeeld of sprake is van een "bijzondere omstandigheid" in de zin van uw arrest BNB 1988/336. Het Hof heeft overigens - dat heeft de belanghebbende wellicht op het verkeerde been gezet - enigszins in het midden gelaten of de objectieve redelijkheid en de billijkheid aan verhaal in de weg staan. Dat heeft het Hof mijns inziens echter terecht gedaan: ook indien de objectieve redelijkheid en billijkheid aan verhaal in de weg staan, kan brutering immers nog steeds aangewezen zijn, nl. indien de oorzaak van die juridische verhaalsbelemmering in de risicosfeer van de belanghebbende ligt. Het Hof heeft - toegegeven, nogal impliciet - geoordeeld dat die verhaalsbelemmering, indien zij zich inderdaad voordoet, aan de belanghebbende toerekenbaar was. De belanghebbende betoogt in cassatie niet dat het haar niet toegerekend kon worden (i) dat zij geen voorbehoud heeft gemaakt bij de onbelastheidsbelofte aan haar personeel en (ii) dat zij zich er niet van bewust was dat de eindejaarsfeestdagenvrijstelling niet van toepassing was in juli. Ook als zij dat wel zou doen, zou dat overigens niets uithalen, nu een dergelijk betoog ofwel een feitelijk oordeel zou bestrijden, ofwel een juist rechtsoordeel.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/77bbf11bed8b6d7ffae412587b1683c10e5290353931178eeb18938af88e171c | shasum -a 256