Alinea 59 Parket bij de Hoge Raad 12 juli 2002

Het wettelijk stelsel, de daaraan ten grondslag liggende gedachten en de daaraan in de rechtspraak gegeven uitleg bieden derhalve geen aanknopingspunten om bij het vaststellen van de dringende noodzaak van eigen gebruik de belangen van de huurder mee te wegen. Geleerd wordt dat de werking van het algemene vermogensrecht en in het bijzonder de art. 6:2, 6:248 en 6:258 alsmede art. 3:13 BW ertoe leidt dat hierop een uitzondering kan worden gemaakt, zij het dat hieraan wordt toegevoegd dat aan de in deze artikelen neergelegde beginselen slechts marginaal getoetst kan worden, zodat een beroep daarop zal niet snel slagen (vgl. HR 14 november 1997, NJ 1998, 148, Fuld/Madurodam). Zie P.A. Stein in zijn noot onder HR HR 25 oktober 1991, NJ 1992, 148; Losbladige Huurrecht (Vrolijk), art. 1628, aant. 4 en 21b; Dozy/Jacobs, Hoofdstukken huurrecht (1999), p. 410; Smit, Huurrecht bedrijfsruimten (1997), p. 102/3. Ik meen echter dat deze gedachte niet kan worden aanvaard voor zover daarmee zou worden gedoeld op de vaststelling van het dringend nodig hebben voor eigen gebruik; volgens de bedoeling van de wet is dat immers een objectieve vaststelling van de situatie aan de zijde van de verhuurder, niet een waardering van de wederzijdse belangen van de verhuurder en de huurder en evenmin van de rechtsverhouding tussen partijen. Toepassing van de genoemde artikelen komt pas aan de orde bij de vraag of een beroep op het (objectief vast te stellen) dringend nodig hebben voor eigen gebruik gezien de redelijkheid en billijkheid onaanvaardbaar is, d.w.z. in het kader van de toetsing van de opzegging.(1)

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/8bbd3fe774ee5664159c32dd628befb7a9c0be3e7183207cc072704b9542f9a2 | shasum -a 256