Alinea 18 Parket bij de Hoge Raad 15 oktober 2002

3.3. Art. 82 Sr bevat een opsomming van de gevallen die als zwaar lichamelijk letsel moeten worden aangemerkt. Die bepaling bevat evenwel geen limitatieve opsomming zodat het de rechter vrij staat lichamelijk letsel als zwaar te beschouwen wanneer het letsel naar normaal spraakgebruik als zodanig kan worden aangemerkt.(1) De Hoge Raad heeft bepaald dat het voorgaande meebrengt dat beantwoording van de vraag of letsel als zwaar lichamelijk letsel aangemerkt kan worden in belangrijke mate een feitelijk oordeel betreft dat aan de feitenrechter is voorbehouden.(2) Dat oordeel zal in cassatie dus slechts marginaal kunnen worden getoetst. Blijkens de jurisprudentie kan de cassatierechter ingrijpen indien uit de bestreden beslissing niets blijkt omtrent de aard van het letsel, de eventuele noodzaak en aard van medisch ingrijpen en het uitzicht op (volledig) herstel.(3) Voor het aannemen van zwaar lichamelijk letstel is voorts niet vereist dat het om blijvend letsel gaat, maar indien niet vaststaat dat het letsel blijvend is, zal de ernst ervan in andere factoren moeten zijn gelegen.(4) Belangrijk daarbij is of het letsel voldoende belangrijk is om toch naar normaal spraakgebruik als zodanig te worden aangeduid. Andere factoren die naar normaal spraakgebruik lichamelijk letsel zwaar kunnen maken bestaan bijvoorbeeld in bijzondere kenmerken van het slachtoffer, die het letsel juist ondraaglijker en ernstiger maken dan voor andere slachtoffers het geval zou zijn. Ik noem als voorbeeld dat iemand die aan één arm verlamd is zo wordt mishandeld dat hij zijn andere arm gedurende een zekere tijd niet meer kan gebruiken. Ik wijs erop dat het EHRM voor de beantwoording van de vraag of een bepaald handelen de drempel van art. 3 EVRM overschrijdt ook let op de leeftijd en gezondheidstoestand van het slachtoffer.(5)

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ec0fb8782f8d6c0579d252a3a093e1461e1abdda87e94782a7964e0475326b9e | shasum -a 256