Alinea 44 Parket bij de Hoge Raad 25 oktober 2002

13. Ook dit middel faalt. Zoals het middel zelf ook vooropstelt, heeft de Kantonrechter in zijn eerste tussenvonnis reeds overwogen dat tussen Ibro en Newinco een agentuurovereenkomst bestond. Deze overweging is onbestreden gebleven. De Rechtbank gaat dan ook terecht uit van het bestaan van de agentuurovereenkomst. Aan haar in cassatie niet bestreden vaststelling dat gesteld noch gebleken is dat Ibro en Newinco uitdrukkelijk zijn overeengekomen dat Ibro ten aanzien van haar klantenkring of ten aanzien van het door haar bestreken gebied niet het alleenrecht had, heeft de Rechtbank vervolgens terecht de conclusie verbonden dat Ibro ingevolge het bepaalde in art. 74d lid 1 onder c (oud) K aanspraak kan maken op provisie over overeenkomsten die vóór 1 januari 1993 met haar klantenkring dan wel binnen het haar toegewezen gebied zijn totstandgekomen behoudens voorzover op grond van de redelijkheid en billijkheid anders geoordeeld zou moeten worden. Niet valt immers in te zien waarom op een als agentuurovereenkomst gekwalificeerde overeenkomst niet de desbetreffende wettelijke regeling van toepassing zou zijn. (Art. 74d lid 1 onder c bepaalt dat de agent recht heeft op provisie indien de overeenkomst is afgesloten met iemand die behoort tot de klantenkring die, of gevestigd is in het gebied dat, aan de handelsagent is toegewezen, tenzij uitdrukkelijk is overeengekomen dat de handelsagent ten aanzien van die klantenkring of in dat gebied niet het alleenrecht heeft.) De Rechtbank heeft niet blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting. Zij heeft voldoende inzicht verschaft in haar gedachtegang, waarbij nog aantekening verdient dat een rechtsoordeel geen motivering behoeft. Daarop stuit het middel reeds af. Voorzover het middel wil betogen dat een ondertekend geschrift een constitutief vereiste is voor de toepasselijkheid van art. 74d lid 1 sub c (oud) K, faalt het aangezien dit betoog geen steun vindt in het recht. Voorzover het middel wil betogen dat de gewraakte beslissing onbegrijpelijk is omdat zij diametraal staat tegenover die van de Kantonrechter, faalt het eveneens aangezien een beslissing in appèl niet onbegrijpelijk is door het enkele feit dat zij (diametraal) afwijkt van een beslissing in eerste aanleg. De klacht dat de Rechtbank is voorbijgegaan aan de bedoeling van partijen is niet nader toegelicht en voldoet in zoverre niet aan de daaraan te stellen eisen. De klacht miskent voorts dat de Rechtbank in haar gewraakte overweging uitdrukkelijk refereert aan de bedoeling van partijen met haar overweging dat gesteld noch gebleken is dat partijen zijn overeengekomen dat niet het alleenrecht geldt.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/77f1a2fc4f2bd9f4cc664500ba0c74bb19fbc5ac7430312ce828387f6d4520a7 | shasum -a 256