Alinea 47 Parket bij de Hoge Raad 25 oktober 2002

15. Het middel faalt. De Rechtbank heeft in haar gewraakte overweging onder ogen gezien of de eisen van de redelijkheid en billijkheid in het onderhavige geval meebrengen dat de regeling van art. 74d lid 1 onder c (oud) K buiten toepassing moet blijven. De Rechtbank heeft deze vraag ontkennend beantwoord; uit de bestreden overweging blijkt dat de Rechtbank zich daarbij ervan bewust is geweest dat in dit verband de maatstaf geldt dat toewijzing van de vordering naar maatstaven van redelijkheid en billijkheid "onaanvaardbaar" is. Dit middel, dat zich ter motivering van de klacht beroept op hetgeen de kantonrechter "kon overwegen", ziet - evenals middel II - eraan voorbij dat de omstandigheid dat de appèlrechter tot een ander oordeel is gekomen dan de rechter in eerste aanleg, op zichzelf niet meebrengt dat het oordeel van de appèlrechter onbegrijpelijk of onjuist is. Het middel miskent voorts dat de non-exclusiviteit van een toegewezen gebied volgens art. 74d lid 1 sub c (oud) K uitdrukkelijk moet zijn overeengekomen en dat de Rechtbank tot de door middel III tevergeefs bestreden conclusie kwam dat deze bepaling van toepassing is nu gesteld noch gebleken is dat uitdrukkelijk non-exclusiviteit is overeengekomen. Voorzover het middel beoogt te klagen dat in rechte niet is vastgesteld dat van een toegewezen gebied of van een toegewezen klantenkring sprake is geweest, miskent het dat de Rechtbank kennelijk ervan is uitgegaan dat Nederland als gebied was toegewezen zoals Ibro had gesteld (zie ook het vonnis van de Kantonrechter van 11 november 1992, rechtsoverweging 4.4 en 4.5). Dat dit oordeel onbegrijpelijk is, wordt door het middel niet betoogd.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/77f1a2fc4f2bd9f4cc664500ba0c74bb19fbc5ac7430312ce828387f6d4520a7 | shasum -a 256