Alinea 37 Parket bij de Hoge Raad 18 oktober 2002

11. Vaststaat dat de vader en de moeder ingevolge het hier toepasselijke Canadese recht gezamenlijk het gezagsrecht over de kinderen uitoefenen. Tevens staat vast dat de Canadese rechter heeft beslist dat de kinderen naar hun woonplaats in Canada dienen te worden teruggebracht. Kennelijk en niet onbegrijpelijk heeft het Hof, evenals in eerste aanleg de Rechtbank, hieruit afgeleid dat naar het oordeel van de Canadese rechter het niet doen terugkeren door de moeder van de kinderen naar Canada in strijd met het gezagsrecht van de vader is geschied en derhalve ongeoorloofd was in de zin van art. 3 HKOV. Bij zijn beoordeling van de vraag of het niet doen terugkeren van de kinderen naar Canada door de moeder als ongeoorloofd in de zin van art. 3 HKOV moet worden aangemerkt, mocht het Hof - ingevolge art. 14 HKOV - rekening houden met dit oordeel van de Canadese rechter. Het Hof heeft zulks kennelijk ook gedaan door te oordelen dat het aan de moeder is om, anders dan voorshands uit de beslissing van de Canadese rechter kan worden afgeleid, aan te tonen dat het niet doen terugkeren van de kinderen niet ongeoorloofd is. De beslissing van het Hof is derhalve aldus op te vatten dat het aan de moeder is om tegenbewijs te leveren tegen de voorshands aannemelijke stelling van de vader dat het niet doen terugkeren van de kinderen als ongeoorloofd in de zin van art. 3 HKOV is aan te merken, doch dat het bewijsmateriaal dat de moeder daartoe heeft gepresenteerd ontoereikend is. Dit oordeel van het Hof getuigt niet van een onjuiste rechtsopvatting inzake de bewijslastverdeling.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/e7e45f9a0585146c85045c3c49ed5ff6eb99f5649f787cf4eb14e4d79fd9af92 | shasum -a 256