Alinea 48 Parket bij de Hoge Raad 20 december 2002

5.1 D heeft tegenover de FIOD verklaard zoals in 1.8 weergegeven. Die verklaring is niet ingetrokken en wordt op zichzelf niet weersproken. De belanghebbende betoogt in cassatie dat D op de zitting van het Hof wel degelijk teruggekomen zou zijn op die verklaring (cassatieberoepschrift blz. 6, 2e alinea), maar hetgeen ter Hofzitting door D is verklaard (zie ook het p.-v. van de zitting, blz. 2), hoefde het Hof geenszins te begrijpen als een terugkomen op die verklaring. Er volgt slechts uit dat D uit niet-concludente en overigens geheel door hemzelf bepaalde administratieve vermeldingen iets afgeleid wil zien wat daar niet uit af te leiden valt. Met name uit zijn verklaring dat iets niet zou mogen gebeuren (transactieresultaten op een tussenrekening laten terechtkomen), valt geenszins af te leiden dat het niet feitelijk gebeurt, en al helemaal niet voor wiens rekening het gebeurt. De belanghebbende stelt voorts dat de formulering, met name de term "economisch eigenaar" door de FIOD in de mond van D gelegd zou kunnen zijn en dat het slot van zijn verklaring (over onbelastbaarheid) erop duidt dat D van privé-transacties uitging. Zelfs als dat zo zou zijn, blijft staan dat Ds verklaring ook aangeeft dat het de directie van de BV, dus de belanghebbende/werkgeefster was die de transacties besprak en voorbereidde en die met het resultaat van de transacties "iets" voor "het personeel" c.q. "onze mensen" deed. De belanghebbende heeft overigens evenmin bewijs voorgebracht dat het Hof zou hebben moeten nopen te twijfelen aan de feitelijke juistheid van de kwalificatie "economisch eigenaar" in de zin van feitelijk rechthebbende, of om nader te motiveren waarom het die term niet door de FIOD onterecht in de mond van D gelegd achtte.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/d73d9cbc71aaa6dee82a848f676786d2ffb2383ba6d2c905f33842875ee1e350 | shasum -a 256