Alinea 60 Parket bij de Hoge Raad 29 november 2002

Dat dit een rechtvaardige voorwaarde is voor een omkering van de bewijslast met betrekking tot het causale verband tussen de normschending en de schade, illustreer ik aan de hand van het geval waarin een auto die in strijd met de voorschriften niet APK gekeurd is, bij een ongeval betrokken raakt. Van de door derden geleden schade die het gevolg is van het ongeval kan slechts worden gezegd dat zij in beginsel het gevolg is van de normschending, indien aannemelijk is dat zij samenhangt met de verwezenlijking van het risico dat in het leven is geroepen door de normschending. Door een auto niet ter keuring aan te bieden wordt het risico in het leven geroepen dat aan de auto klevende gebreken niet worden geconstateerd en daarmee dat met de auto, ondanks het bestaan van deze gebreken, aan het verkeer wordt deelgenomen. Als aannemelijk is dat het aan het gebrek verbonden gevaar zich verwezenlijkt, kan de omkeringsregel worden toegepast. Deze benadering brengt mee dat als de bestuurder van de niet-APK gekeurde auto aansprakelijk wordt gesteld voor schade die het gevolg is van een ongeval waarbij hij betrokken was, en hij zich verweert door te stellen en aannemelijk te maken dat de benadeelde veel te hard heeft gereden, het niet zonder meer aannemelijk is dat het ongeluk het gevolg is van het nalaten de auto ter keuring aan te bieden. Niet duidelijk is of de auto een gebrek had dat bij een APK keuring geconstateerd zou zijn. Indien van een zodanig gebrek veronderstellenderwijze wordt uitgegaan, is niet aannemelijk dat de schade het gevolg is van de verwezenlijking van het aan dat gebrek klevende risico. Met deze benadering wordt vermeden dat op de enkele grond dat de auto niet gekeurd was, de bestuurder de bewijslast draagt ten aanzien van de afwezigheid van causaal verband tussen deze normschending en de schade.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/589ca8df0b947df548d9d5a31cbe7386fb1c976a6c713be23a96dd8291113d19 | shasum -a 256