Alinea 48 Parket bij de Hoge Raad 1 november 2002

2.6 De gangbare argumenten voor een ontslag van de werknemer bij het bereiken van de 65-jarige leeftijd zijn niet identiek aan die welke aan de wettelijke leeftijdsgrens voor commissarissen ten grondslag lagen. Zo is met het leeftijdsontslag van werknemers althans mede het bevorderen van een regelmatiger en vlotter verloop van het vrijkomen van arbeidsplaatsen voor jongere werknemers in het geding (zie de in 1.8 geciteerde rov. 3.6 van het arrest van de Hoge Raad van 13 januari 1995). Er is hooguit in zoverre een overlap, dat zowel in het geval van de commissaris als in dat van de werknemer een leeftijdsgrens voorkomt dat van geval tot geval moet worden gedebatteerd of betrokkene bij het klimmen der jaren nog wel in staat is zijn taak naar behoren te vervullen.(13) Ook in zoverre acht ik de positie van de werknemer en die van de commissaris echter niet geheel vergelijkbaar. Een debat met de werknemer over de vraag of het moment van afscheid niet daar is, acht ik van andere orde dan de verantwoording door een commissaris van zijn toezichtstaak, welke verantwoording de wetgever de oudere (en wellicht minder goed functionerende) commissaris niet langer heeft willen besparen. Naar ik meen, impliceert het afschaffen van de wettelijke leeftijdsgrens voor commissarissen dan ook niet dat de maatschappelijke opvattingen ter zake van het leeftijdsontslag bij het bereiken van de 65-jarige leeftijd zijn gewijzigd, nog afgezien van de vraag of zodanige wijziging zich reeds op het tijdstip van ingang van het ontslag van [eiseres] (30 september 1998) had voltrokken.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/4f7723491597a190585cde461aa287fa9c78309f3296613e3d3adb10c35ae86d | shasum -a 256