Alinea 57 Parket bij de Hoge Raad 1 november 2002

In de geldende rechtsopvatting waarbij de rechtbank heeft willen aansluiten, speelt een rol dat werknemers bij het bereiken van de 65-jarige leeftijd aanspraak kunnen maken op inkomen waarvoor geen arbeidsprestatie behoeft te worden geleverd (vgl. de in 1.8 geciteerde rov. 3.6, op één na laatste alinea, van het arrest van de Hoge Raad van 13 januari 1995). Dankzij de basisvoorziening van de Algemene Ouderdomswet (hierna: AOW) is zodanige aanspraak niet afhankelijk van in de bedrijfstak of door de werkgever getroffen voorzieningen. Dat reeds de basisvoorziening van de AOW een leeftijdsontslag wegens het bereiken van de 65-jarige leeftijd kan dragen, ligt ook ten grondslag aan wetsvoorstel 28 170. De in dit wetsvoorstel voor leeftijdsontslag voorziene uitzondering op het verbod van onderscheid op grond van leeftijd is slechts gerelateerd aan "het bereiken van de leeftijd waarop op grond van de Algemene Ouderdomswet recht op ouderdomspensioen ontstaat" (art. 7 lid 1 onder b). Aldus is een ontslag wegens het bereiken van de 65-jarige leeftijd ook dan aan het verbod van onderscheid op grond van leeftijd onttrokken, als de werknemer géén aanspraak op een bovenwettelijk pensioen kan maken. Een aanspraak op een bovenwettelijke voorziening zal niet steeds gelden; ook in de nota naar aanleiding van het nader verslag wordt dit onderkend: "Bij het bereiken van de aow-gerechtigde leeftijd kunnen werknemers immers aanspraak maken op inkomen (bestaande uit zowel een uitkering op basis van de wettelijke sociale zekerheid als in de regel van een bovenwettelijk pensioen) waarvoor geen arbeidsprestatie behoeft te worden verricht." (onderstreping toegevoegd; LK). Ook subonderdeel 1b kan derhalve niet tot cassatie leiden.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/4f7723491597a190585cde461aa287fa9c78309f3296613e3d3adb10c35ae86d | shasum -a 256