Alinea 29 Parket bij de Hoge Raad 18 oktober 2002

9. Dit betoog faalt. Het Hof heeft vastgesteld, een vaststelling die het middel expliciet onderschrijft, dat de "uiteindelijke" notariële akte van vestiging - in tegenstelling tot de concept-akte - geen clausulering bevatte. De "uiteindelijke" notariële erfpachtakte is beslissend voor het antwoord op de vraag of de vestiging van het erfpachtrecht al dan niet "geclausuleerd" heeft plaatsgevonden; een beroep op de concept-akte kan [eiseres] dan ook in zoverre niet baten zoals het Hof terecht overwoog. Het Hof behoefde zich gezien het petitum zoals door het Hof verstaan niet uit te laten over de vraag of een ongeclausuleerde overdracht ook in de bedoeling van partijen heeft gelegen. De in nr. 3.2.10 vervatte klacht dat de verklaring voor recht ziet op de vastlegging van de toenmalige gang van zaken geeft niet aan waarom 's Hofs uitleg van het petitum onbegrijpelijk is. In rechtsoverweging 4.7 (hiervoor onder 6 geciteerd) heeft het Hof overigens nog ten overvloede overwogen wat rechtens zou zijn geweest ingeval het petitum anders zou hebben geluid. Het Hof kwam daarbij tot de slotsom dat een andersluidend petitum ook afgewezen had moeten worden, in welk verband het Hof overwoog dat het tussen partijen gewezen en in kracht van gewijsde gegane vonnis van 25 juni 1993 waarbij werd vastgesteld dat tussen partijen eind 1990 overeenstemming heeft bestaan omtrent (de grootte van) het oppervlak van het te vestigen erfpachtrecht tussen partijen, bindend is en dat in de uiteindelijke erfpachtakte van 21 december 1990 geen voorwaarde is opgenomen zodat aan [eiseres] geen beroep meer toekomt op de in het concept opgenomen voorwaarde.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/6b4df01913b2e238720b05b73e880f3a89a23b2383d50d92a35defe07a31f11e | shasum -a 256