Alinea 32 Parket bij de Hoge Raad 24 december 2002

15. Zowel de Raad van State als de geconsulteerde Nederlandse vereniging voor rechtspraak en de Nederlandse orde van advocaten oefenden kritiek uit op de keuze voor de positie van getuige. Volgens de Raad van State dwingt het EVRM niet tot gelijkstelling van de positie van het slachtoffer die het spreekrecht wil uitoefenen met die van een getuige die dienstbaar is aan de waarheidsvinding (TK 27 632, A, p. 3). De NVvR is afkerig van de formele getuige-status en pleit voor een zodanige vastlegging van het spreekrecht in een wetsartikel dat het hoor-wederhoor principe niet tot gelding komt, zodat de zaak zelf of de strafoplegging niet ter discussie staan (brief aan de D66 Tweede Kamerfractie van 7 mei 2001). De NOvA waardeert het respecteren van art. 6 EVRM, maar vraagt zich af of de voorgestelde keuze van getuige het slachtoffer niet juist een bezwarender plaats oplevert, waarbij wordt verwezen naar het kaderbesluit van de Raad van de Europese Unie (2001/220/JBZ, 15 maart 2001) dat in art. 3 inhoudt dat elke lidstaat voor het slachtoffer de mogelijkheid waarborgt om tijdens de procedure gehoord te worden en bewijselementen aan te dragen. Elke lidstaat neemt de nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat het slachtoffer slechts voor zover noodzakelijk ten behoeve van de strafprocedure wordt ondervraagd door de autoriteiten. De Orde verwijst naar de reeds bestaande mogelijkheid voor het slachtoffer om zich in het strafgeding te voegen. Enigszins boosaardig besluit de Orde met de raad de noodzaak van nieuwe regels nog eens af te wegen omdat voorkomen moet worden dat wetten met de regelmaat van de klok aan de waan van de dag worden aangepast.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/d7bd6b2d425e3ed06f60279687637a42f904db7ccb0445cc28d4d170e321415d | shasum -a 256