Alinea 14 Parket bij de Hoge Raad 22 oktober 2002

7. Voor zover het middel berust op de opvatting dat de inleidende dagvaarding, nadat deze aan de griffier van de rechtbank was betekend omdat "van de geadresseerde geen woon- of verblijfplaats in Nederland bekend is", als gewone brief had moeten worden verstuurd naar het adres waarop ten tijde van de betekening verzoeker al ruim tweeëneneenhalve maand niet meer stond ingeschreven in de GBA, faalt het omdat die opvatting geen steun vindt in het recht. Voor zover het middel bedoelt te betogen dat het hof nader had moeten onderzoeken of verzoekers laatste GBA-adres, hoewel hij zich daar had uitgeschreven, wellicht nog wel als diens feitelijke woon- of verblijfplaats had moeten worden aangemerkt, faalt het eveneens. Een verweer met die strekking is immers blijkens de overgelegde pleitnota en het p-v van de zitting voor het hof (en ook in cassatie) niet gevoerd, terwijl ook de stukken van het geding geen enkele aanwijzing in die richting bevatten. De impliciet gestelde vraag is of hier van een in HR 12 maart 2002, NJ 2002, 317 m.nt. Sch, r.o. 3.24 geformuleerde uitzondering op de in r.o. 3.23 geformuleerde regel sprake is. Met name de daar onder b. genoemde gevallen, waaromtrent geen algemene regel is te geven zijn hier relevant. Indien wij ons op die gevallen concentreren blijkt dat verzoeker in het vooronderzoek geen andere adressen heeft opgegeven, dan die welke hij nadien blijkens de GBA heeft verlaten, terwijl verzoeker niet vóór 30 juli 1999, toen hij in persoon hoger beroep instelde, aan Justitie te kennen heeft gegeven dat het adres [a-straat 1] te [woonplaats] nog steeds of opnieuw als zijn feitelijke woon- of verblijfplaats gold. Bekendheid van een feitelijke woon- of verblijfplaats ten tijde van de behandeling van de zaak in eerste aanleg kan uit de stukken niet worden geconstrueerd.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/1b3b045d23149dba92d7bd76ce5331db66905b08f28f524c5457ba86b3c942b6 | shasum -a 256