Alinea 76 Parket bij de Hoge Raad 22 november 2002

1. Deze uitspraak heeft betrekking op een zaak met een lange voorgeschiedenis. Op 23 december 1992 stelt de gemeenteraad van Sliedrecht het bestemmingsplan "Partiële herziening bestemmingsplannen in het kader van de dijkversterking" vast, onder meer met het oog op de aanleg van een nieuw dijktracé. Een gedeelte daarvan zou gesitueerd worden op het grondgebied van de [eiseres sub 1], met als belangrijkste gevolg dat de bedrijfslokatie niet langer aan in open verbinding met de Merwede staand water zou liggen. De [eiseres sub 1] e.a. ([eiser] c.s.) stellen op 8 juli 1993 dan ook beroep in tegen het besluit van GS van Zuid-Holland waarbij grotendeels goedkeuring wordt verleend aan het bestemmingsplan. Vanwege het overgangsrecht bij de op 1 januari 1994 in werking getreden Wet voltooiing eerste fase herziening rechterlijke organisatie (Stb. 1993, 650), diende dit geschil te worden beslecht bij KB. In dat verband heeft de ABRvS, in de plaats tredend van de voormalige AGRvS, op 5 augustus 1997 advies aan de Kroon uitgebracht. Daaraan voorafgaand had de ABRvS in een tussenbeslissing d.d. 8 maart 1995 (M en R 1995/7/8, nr. 54K) de behandeling van het door [eiser] c.s. ingediende beroep geschorst. Voor de in het betreffende bestemmingsplan voorziene dijkversterking was geen m.e.r. verricht. Hoewel niet als beroepsgrond aangevoerd, vroeg de Afdeling zich af, of zulks niet in strijd zou zijn met de m.e.r.-richtlijn. Zij achtte het dienaangaande noodzakelijk om een aantal prejudiciële vragen aan het HvJ EG voor te leggen. Zie hierover M.A.A. Soppe, Rivierdijkversterking en milieu-effectrapportage, M en R 1996/1, p. 4.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/8a77a7598d410540fc9ba0f6c725510ce9979ffbdfd37c1e65ba91da56b1b40f | shasum -a 256