Alinea 68 Parket bij de Hoge Raad 6 december 2002

De voortzettende gebruiker lijdt pas (ver) na die dag schade. Hij geniet voorts een voordeel tot aan die dag, nl. het genot van het voorschot (althans de wettelijke rente daarover; zie art. 55 Onteigeningswet) tussen datum onteigeningsvonnis en datum inschrijving. Uw overweging dat (vanaf het inschrijvingsmoment bezien) toekomstige schade contant gemaakt moet worden, betekent dat de in het eindvonnis berekende schade van de voortzettende huurder op het werkelijke schadepunt in de tijd moet worden geplaatst (bijvoorbeeld één of twee maanden voor het einde van het voortgezette gebruik), dat vervolgens het bedrag van die schade teruggerekend moet worden naar de datum van inschrijving van het onteigeningsvonnis (contant maken), dat het aldus contant gemaakt schade bedrag vervolgens vergeleken moet worden met het toegekende voorschot, en tenslotte over een eventueel verschil rente vergoed moet worden (dat wil zeggen dat op dat saldo ongeveer dezelfde rentefactor als de contantmakingsfactor losgelaten moet worden, maar dan de andere kant op in de tijd). Dat lijkt mij allemaal correct, maar veel gereken. Bovendien moet, indien het inschrijvingsmoment allesbeslissend is, het voordeel verrekend worden van de wettelijke rente over het voorschot tussen de datum van het onteigeningsvonnis en de datum van inschrijving (dat zou trouwens ook moeten gebeuren bij de eigenaar, die zijn eigendom pas verliest bij de inschrijving). Er lijkt dus een inconsistentie in de Onteigeningswet te zitten. Als het inschrijvingsmoment allesbepalend is, behoort de wettelijke rente over het vooschot ook pas op dat moment te gaan lopen. Een voorschot is hoe dan ook een vreemde figuur als wij ervan uitgaan dat zoveel mogelijk een zakelijke koop tussen een redelijk handelende koper en een redelijk handelende verkoper benaderd moet worden.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/c543d1be7928bc3c3835db55f00efb74ed0c87f1c7631c37204125b58b969340 | shasum -a 256