Alinea 61 Parket bij de Hoge Raad 20 december 2002

3.6 Eveneens ten overvloede merk ik het volgende op. De eisers in cassatie beroepen zich op HR 14 april 1999, NJ 2000, 394, met conclusie Ilsink, betreffende de waardering van een appartementsrecht op een parterrewoning in een blok woningen waarvan de fundering verzakt was. De deskundigen hadden de waarde van het blok waartoe de parterrewoning behoorde geschat door - kort gezegd - de herstelkosten in mindering te brengen op de geschatte waarde van het blok na herstel van de fundering en de voorgevel, en de Rechtbank volgde deze schatting. Volgens U gaf de Rechtbank aldus geen blijk van een onjuiste rechtsopvatting. In de eerste plaats volgt daaruit geenszins dat de door de deskundigen thans gebruikte methode van waardering onjuist zou zijn. Zoals U in hetzelfde arrest overwoog (r.o. 3.5.2), is er geen rechtsregel die voorschrijft op welke wijze de waarde van een te onteigenen zaak vastgesteld moet worden, zodat de Rechtbank vrij is (en de deskundigen vrij zijn) het stelsel van waardering te kiezen dat naar hun oordeel het meest geschikt is in de aangetroffen situatie. In de tweede plaats is de feitelijke situatie niet vergelijkbaar (het rechtzetten van een verzakte fundering van een bestaand blok appartementen is niet vergelijkbaar met de sanering van asbestverontreiniging in ruwe bouwgrond), zodat de impliciete suggestie dat herstelkosten aan onroerende zaken steeds meer dan goed gemaakt worden door waardestijging van de zaak, althans ook in het onderhavige geval van grondsanering, geen steun vindt in het genoemde arrest.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/d989ec7efa3e148e9b9ffe8152d3980d95d55edae3da9320b56baacf2ca877cb | shasum -a 256