Alinea 23 Parket bij de Hoge Raad 22 oktober 2002

7. Die klacht acht ik niet gegrond. Wat het Hof heeft vastgesteld komt op het volgende neer. Het bezoek aan [slachtoffer 1] vond plaats in het kader van het op zeer gewelddadige wijze innen van een schuld met een crimineel karakter. Verdachte had zich daarbij tevoren voorzien van een vuurwapen. De situatie voor de deur van [slachtoffer 1] - met de gebonden en gehavende [slachtoffer 2] vergezeld van twee andere mannen - was voor [slachtoffer 1] zonder meer bedreigend en dat werd er niet minder op toen hem na het openen van de deur werd toegevoegd "I just want my money". Het oordeel dat verdachte in die omstandigheden rekening moest houden met de mogelijkheid dat [slachtoffer 1] van een wapen gebruik zou maken, vind ik niet onbegrijpelijk. Dat oordeel is niet afhankelijk van de vraag of [slachtoffer 1] op de hoogte was van het geweld dat tevoren tegen [slachtoffer 2] en anderen was gebruikt. Wellicht had verdachte op een zodang doortastend en agressief optreden door [slachtoffer 1] niet direct gerekend, maar het lijkt mij uitgesloten dat hij geen rekening heeft gehouden met de mogelijkheid dat de actie op een gewapend handgemeen uit zou lopen. Hoe dat handgemeen zou kunnen ontstaan en verlopen was te voren niet precies te voorzien, maar dat neemt niet weg dat het gevaar dat een handgemeen zou ontstaan, bijvoorbeeld doordat [slachtoffer 1] een vuurwapen zou gaan gebruiken, een gevolg was van het optreden van verdachte en zijn mededader. Om die redenen acht ik het oordeel van het Hof dat de gevaarssituatie dat [slachtoffer 1] van een vuurwapen gebruik zou gaan maken in overwegende mate aan verdachte zelf te wijten is, niet onbegrijpelijk.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/38bc907e67a7cb244992f2606b1a448896fcadf52f78b0a43ce5c38f83c05213 | shasum -a 256