Alinea 41 Parket bij de Hoge Raad 29 november 2002

a) Ten eerste wordt geklaagd dat het hof zich bij zijn oordeel of sprake was van misbruik van omstandigheden heeft beperkt tot de verklaringen van de gehoorde getuigen en ten onrechte niet heeft gelet op alle omstandigheden zoals deze ten processe zijn gebleken (art. 176 lid 1 en lid 2 Rv), althans zijn beslissing, in het licht van de vaststaande feiten, niet genoegzaam met redenen heeft omkleed. In dit verband wijst het onderdeel met name op r.o. 4.3.5 waar het hof maatgevend zou hebben geoordeeld de omstandigheid dat [eiseres] geruime tijd bij [verweerder] c.s. een geborgenheid, warmte en familieband heeft ervaren, hetgeen de wil van [eiseres] tot de schenking (en lening) alleszins kon verklaren, omdat het volgens het hof niet abnormaal is dat iemand die een substantieel bedrag ineens ontvangt degene van wie hij/zij geborgenheid ontvangt daarin doet delen. Gesteld wordt dat ook al zou dit niet abnormaal zijn, het hof nog altijd had moeten onderzoeken en beslissen of in het onderhavige geval sprake is van misbruik van omstandigheden, meer in het bijzonder of datgene wat [verweerder] c.s. wisten of behoorden te weten, hen van het bevorderen van de rechtshandelingen had moeten weerhouden. Nu het hof dit zou hebben nagelaten, heeft het blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting, althans heeft het zijn oordeel onvoldoende gemotiveerd. In de schriftelijke toelichting wordt in dit verband nog gewezen op HR 5 februari 1999, NJ 1999, 652 m.nt. PAS (Ameva/Van Venrooij), waarin de Hoge Raad heeft overwogen dat ook wanneer omstandigheden zich in de praktijk vaker voordoen en in zoverre niet 'bijzonder' zijn, zulks niet in de weg staat aan het oordeel dat in het concrete geval van misbruik van omstandigheden sprake is.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/482ebf71aa2985748bb84adfd1193569fd404de701ef7bb14cdb26a9098f7775 | shasum -a 256