Alinea 42 Parket bij de Hoge Raad 29 november 2002

b) Voorts voert het onderdeel aan dat het hof een te beperkte maatstaf heeft gehanteerd door te strikte eisen te stellen aan hetgeen aan [verweerder] c.s. bekend moest zijn of had behoren te zijn. Zo is het volgens het onderdeel niet noodzakelijk dat [eiseres] bewijst dat [verweerder] c.s. in concreto konden zien dat zij verward was (r.o. 4.3.2), dan wel dat het [verweerder] c.s. duidelijk was of had moeten zijn dat [eiseres] door angst om affectie te verliezen of door een afhankelijkheid van anderen tot handelen werd bewogen (r.o. 4.3.3), of dat [verweerder] c.s. hebben geweten of hebben moeten weten van [eiseres]' geestestoestand die door haar oorlogsverleden en haar behandeling bij prof. Bastiaans is veroorzaakt en die heeft geresulteerd in een afhankelijkheidsgevoel (r.o. 4.3.5-4.3.6). Het onderdeel stelt dat voldoende is dat komt vast te staan dat [verweerder] c.s. (in het algemeen) wisten of moesten weten dat [eiseres] door bijzondere omstandigheden tot de schenking en lening werd bewogen en dat hetgeen zij wisten of hadden moeten weten hen van het bevorderen van de schenking en lening hadden behoren te weerhouden. Het is niet nodig dat [eiseres] aantoont dat [verweerder] c.s. tot in bijzonderheden wetenschap hebben gehad van de wijze waarop en de mate waarin de bijzondere omstandigheden invloed op [eiseres] uitoefenden. In de schriftelijke toelichting wordt daaraan toegevoegd, met een beroep op HR 30 juni 1978, NJ 1978, 610 (Penterman/Handgraaf), dat de misbruiker niet bekend behoeft te zijn met alle bijzondere omstandigheden.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/482ebf71aa2985748bb84adfd1193569fd404de701ef7bb14cdb26a9098f7775 | shasum -a 256