Alinea 51 Parket bij de Hoge Raad 15 november 2002

Tegen deze achtergrond zou men misschien kunnen denken dat de Raad van State en de Hoge Raad met landje-pik bezig zijn. Men zou zich voorts kunnen afvragen waarom de Hoge Raad, gelet op de geciteerde opmerking uit de parlementaire geschiedenis dat een geleidelijke overheveling van de schadevergoedingsaspecten van besluiten naar de administratieve rechter de voorkeur verdient, toch nog steeds een rol voor de burgerlijke rechter wil reserveren. Een antwoord op deze vraag is zeer onlangs gegeven door Scheltema in diens noot in de NJ onder het in noot 33 aangehaalde arrest Leers/Staat. Deze wijst erop dat de door de bestuursrechter aan de burger geboden rechtsbescherming niet optimaal is, niet alleen vanwege de opbouw van de rechterlijke macht maar ook omdat in de bestuursrechtelijke procedure steeds een bepaald besluit centraal staat en het niet mogelijk is het samenhangende geheel van overheidshandelen in één procedure aan de orde te stellen. Dit is met name onbevredigend als een samenstel van besluiten en handelingen tot schade lijdt. Dat is nogal eens het geval bij grotere belangen en ingewikkelder zaken. Mede daarom zou het naar mijn mening sterk de voorkeur verdienen dat ook de bestuursrechtspraak onder de rechtstreekse controle van de Hoge Raad komt te staan. Zolang dat niet het geval is en de wetgever geen andere regeling invoert, zal Groningen/Raatgever een ruimere toepassing krijgen, in weerwil van Vrankens(35) stelling, dat het burgerlijk recht en het bestuursrechter elkaar naar inhoud inmiddels zozeer genaderd zijn "dat zich een soort algemeen overheidsvermogensrecht aan het ontwikkelen is, waarin de gebruikelijke indeling in bestuursrecht en privaatrecht overstegen wordt."

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/d3443b3ef5f75d5283e07d51bbe30dacece7b8b9272a04c5bdd3aa86882faf5d | shasum -a 256