Alinea 23 Parket bij de Hoge Raad 6 december 2002

1.5 Tegen dit vonnis heeft [eiser] hoger beroep ingesteld bij de rechtbank te Zwolle. Maar bij vonnis van 27 december 2000 bekrachtigde de rechtbank het bestreden vonnis. Hiertoe overwoog zij, kort gezegd, als volgt. Art. 13 Fw is van toepassing op de opzegging van een arbeidsovereenkomst door de curator, zodat deze opzegging ook na vernietiging van het faillissement in stand blijft (rov. 4.2-4.3). Deze vernietiging brengt niet mee dat alsnog moet worden voldaan aan het vereiste van art. 6 lid 1 BBA omdat de vraag of aan de eisen voor een op art. 40 Fw gebaseerde opzegging is voldaan, getoetst dient te worden naar het moment van die opzegging (rov. 4.3). Er is voorts geen sprake van een kennelijk onredelijk ontslag (rov. 4.13). [Eiser] heeft niets gesteld waaruit blijkt dat de curator een kennelijk onredelijke maatstaf heeft gehanteerd (rov. 4.6). [Eiser] heeft ook niet bestreden dat ISA's financiële toestand voor en gedurende haar faillissement zeer te wensen overliet. Eerst in hoger beroep tegen de faillietverklaring is een regeling van haar schulden totstandgekomen. Bij de totstandkoming van deze regeling, die de grond vormde waarop het hof alsnog tot vernietiging van het faillissement is overgegaan, heeft de opzegging van de arbeidsovereenkomst van [eiser] een niet onbelangrijke rol gespeeld (rov. 4.8-4.9). [Eiser] heeft geen feiten gesteld waaruit kan worden afgeleid dat ISA na vernietiging van het faillissement in staat was om de loonkosten voor [eiser] te blijven betalen (rov. 4.10). ISA had een aanmerkelijk belang bij het beëindigen van haar arbeidsovereenkomst met [eiser] (4.11). Het daartegenover staande belang van [eiser] weegt onvoldoende zwaar. Gesteld noch gebleken is dat aan [eiser] door het ontslag concreet financieel nadeel is toegebracht (4.12).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/fe284b4e2c6a332b05e9bcf41a8ef8de27917b0036f7973ace6b40af505c1c51 | shasum -a 256