Alinea 59 Parket bij de Hoge Raad 6 december 2002

2.19 Ten overvloede voeg ik hieraan nog het volgende toe. Ten gevolge van de door het onderdeel voorgestelde regel zou ook een ontslag dat in de gegeven omstandigheden, bij afweging van alle in aanmerking komende belangen van de werkgever en de werknemer, op zichzelf door de beugel kan, zonder meer als kennelijk onredelijk zou hebben te gelden. Die consequentie is in strijd met het systeem van ons arbeidsrecht. Zoals gezegd(36) is het toetsingsmoment ten aanzien van de vraag of het ontslag kennelijk onredelijk is, dat van de ontslagaanzegging. Het is waar dat een latere wijziging vóór de datum waartegen het ontslag ingaat, alsnog tot het oordeel kan leiden dat een op de datum van ontslagaanzegging redelijk ontslag, toch als kennelijk onredelijk heeft gelden. Maar als een zodanige wijziging kan niet zonder meer worden aangemerkt het feit dat het ontslag is gegeven door de curator in het later vernietigde faillissement en door de werkgever wordt gehandhaafd. Een dergelijke starre regel doorkruist het voormelde uitgangspunt en maakt elke belangenafweging op voorhand onmogelijk. Zij pas ook niet in het stelsel van de wet dat, zoals bij de bespreking van onderdeel 2 uitvoerig aangegeven, meebrengt dat het ontslag zijn geldigheid behoudt. Zou dat ontslag niettemin zonder meer als kennelijk onredelijk hebben te gelden, dan wordt met de andere hand genomen wat met de ene hand is gegeven.(37)

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/fe284b4e2c6a332b05e9bcf41a8ef8de27917b0036f7973ace6b40af505c1c51 | shasum -a 256