Citaat | Parket bij de Hoge Raad 6 december 2002

Alinea 31 Parket bij de Hoge Raad 6 december 2002

Een alinea uit Parket bij de Hoge Raad 6 december 2002, ECLI:NL:PHR:2002:AF0220.

2.11. Vrij algemeen wordt aangenomen dat een gedwongen opneming een ultimum remedium is dat slechts mag worden toegepast indien er geen andere mogelijkheden zijn om het gevreesde gevaar te keren(16). Ten aanzien van behandelingsmogelijkheden buiten het psychiatrisch ziekenhuis wordt het ultimum remedium-karakter van de voorlopige machtiging tot uitdrukking gebracht in art. 2, tweede lid onder b(17). Ten aanzien van de mogelijkheid van vrijwillige opneming in een ander psychiatrisch ziekenhuis wordt het ultimum remedium-karakter tot uitdrukking gebracht in de "tenzij-clausule" aan het slot van art. 2, vierde lid. Wanneer een officier van justitie een voorlopige machtiging zou verzoeken ten aanzien van een patiënt die vrijwillig in een psychiatrisch ziekenhuis verblijft en geen aanstalten maakt om dat ziekenhuis te verlaten, toetst de rechter krachtens art. 2, tweede lid onder a, of de stoornis betrokkene gevaar doet veroorzaken. Wanneer het gevaar wordt weggenomen door een verblijf in het ziekenhuis op basis van vrijwilligheid, zal het verzoek van de OvJ doorgaans worden afgewezen op de grond dat niet is voldaan aan het gevaarscriterium(18).

Zelf controleren

Voor dit citaat hoeft niemand Bron op zijn woord te geloven. Het document dat rechtspraak.nl publiceerde, staat op https://bron.page/api/v1/blobs/11fdd893389637aca99bc105da2ec206bf5a6d7eb019e02aae4a26cd623bdcef. Wie het ophaalt en de SHA-256 ervan berekent, krijgt 11fdd893389637aca99bc105da2ec206bf5a6d7eb019e02aae4a26cd623bdcef, en de alinea staat in dat document op bytes 16869 tot 18041.