Alinea 34 Parket bij de Hoge Raad 15 november 2002

2.3 Ten overvloede teken ik aan dat de op 3:34 BW teruggrijpende stellingen van [eiseres], mijns inziens op een onjuiste rechtsopvatting berusten. [eiseres] is immers kennelijk van mening dat voor het bewijs van de uitzonderingsbepaling aan het slot van art. 3:34 lid 1 BW, de veronderstellingen van de wederpartij van degene die de verklaring aflegde, van beslissende betekenis zijn. In het wettelijk systeem ligt echter besloten dat de wijze waarop de wederpartij van de declarant diens verklaring heeft opgevat, wél van belang is in het kader van art. 3:35, maar niet in dat van art. 3:34. Hoewel de handboeken zwijgen over de juiste interpretatie van de tenzij-clausule van art. 3:34 lid 1, moet worden aangenomen dat daarmee is gedoeld op naar objectieve maatstaven redelijkerwijs niet voorzienbaar nadeel.(3) Het gaat in deze bepaling immers om de vraag of moet worden aangenomen dat de verklaring van de gestoorde door deze niet is gewild. Om hem bij het bewijs daarvan te helpen, worden niet alleen in de eerste zin twee gevallen gedefinieerd die rechtens als zodanig hebben te gelden, maar wordt in de tweede zin bovendien een op dat laatste geval aansluitend bewijsvermoeden geïntroduceerd. Dit vermoeden is dat de handeling voor de gestoorde nadelig was; de gedachte is dat een "normaal" mens niet snel willens en wetens een voor hem nadelige handeling zal verrichten en dat, wanneer tevens vaststaat dat de handeling door een gestoorde is verricht, causaal verband met de stoornis zozeer voor de hand ligt, dat dit in beginsel moet worden aangenomen. Daarop sluit logisch aan de "tenzij-clausule": onder de daarin omschreven omstandigheden geldt de ratio van voormeld vermoeden niet. Daarom had de rechtbank dit verweer slechts kunnen verwerpen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/31a453ad262996f547135f458246a68d917c320c322e678ad92251c3c94867f3 | shasum -a 256