Alinea 55 Parket bij de Hoge Raad 17 januari 2003

Afgezien daarvan faalt het eveneens omdat [eiser], kennelijk welbewust, in strijd heeft gehandeld met de bij pleidooi van 24 maart 2000 gemaakte expliciete afspraken. Het is alleszins begrijpelijk - en naar mijn mening zelfs ronduit terecht - dat de rechtbank hem deze handelwijze heeft verweten. [Eiser] heeft deze opdracht immers niet heeft gerechtvaardigd met een beroep op nieuwe, in de met het GAK gemaakte afspraken niet verdisconteerde omstandigheden of op andere omstandigheden op grond waarvan nakoming van de gemaakte afspraken redelijkerwijs niet van hem kan worden gevergd. Als zodanig kan in elk geval niet gelden dat [eiser] bereid was de rapportage te doen toezenden aan de verzekeringsartsen van het GAK, nu die bereidheid blijkens de stukken ook al bestond voordat de onderhavige afspraak tussen partijen werd gemaakt, maar dit voor het GAK blijkbaar niet voldoende was. Ook het feit dat de (niet nader toegelichte) regels van het IvAS - welke dat ook mogen zijn en ter bescherming van welk belang zij ook mogen zijn geschreven - mogelijk een andere procedure voorschrijven, indien al juist, brengt niet zonder meer mee dat het [eiser] tegenover het GAK vrijstond de gemaakte afspraken te negeren. En ten slotte kan ook het feit dat [eiser] nog enkele exemplaren van de volledige rapportage in zijn bezit hield, hem niet baten, nu is gesteld noch gebleken dat hij het GAK heeft aangeboden hem een exemplaar van dat rapport toe te zenden.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/b917ea0f6c1717c0b0155e45bc57d4df1f99b6941ed00122dec648040491a3d1 | shasum -a 256