Alinea 182 Parket bij de Hoge Raad 11 april 2003

Omtrent het tijdstip van de verschuldigdheid van de belasting bij invoer zwijgt de Nederlandse wet (...). Gelet op het ruime bereik dat in de arresten van 24 augustus aan art. 22 Wet OB 1968 wordt toegeschreven, gaan we er maar van uit dat het de bedoeling van de wetgever is geweest om aansluiting te zoeken bij het tijdstip van verschuldigdheid van de invoerrechten (of, sinds het CDW: douanerechten). Daarvan gaat ook de Hoge Raad uit. Opvallend daarbij is dat de Hoge Raad (...) voor de overeenkomstige toepassing van art. 10, derde lid, kennelijk van belang acht dat 'niet blijkt dat de wetgever heeft willen afwijken van het bepaalde in artikel 10, lid 3'. Ik vraag mij af of daar wel zoveel gewicht aan moet worden toegekend. Gelet op art. 10, derde lid (dat in elk geval vanaf 1993 geen 'kan bepaling' meer bevat), mocht de Nederlandse wetgever niet eens afwijken van art. 10, derde lid, althans niet zonder in strijd met het bepaalde in de Zesde richtlijn - en het beginsel van gemeenschapstrouw van art. 10 van het EG-Verdrag - te komen. Een eventuele afwijking van en strijd met art. 10, derde lid, had dan wel in heel duidelijke wetgeving verpakt moeten zijn geweest om voorrang te hebben kunnen geven aan een afwijkende nationale bepaling. In alle andere gevallen zou het kameleoneffect immers tot richtlijnconforme uitleg hebben geleid. Maar goed, daar komen we per saldo niet aan toe, nu de niet-aanwijzing van een tijdstip kan worden geacht een richtlijnconforme aanwijzing te zijn."

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/69ecd66220853986871c7ccdb08aadd1bfaa972793b1dbe0b2aaae2e88e5cbf2 | shasum -a 256