Alinea 21 Parket bij de Hoge Raad 10 januari 2003

3.1. Het cassatiemiddel richt zich tegen de hierboven geciteerde laatste alinea in r.o. 3.3 van het arrest. Volgens het middel heeft het hof miskend dat het ontstaan of onbetaald laten van de bedrijfsschulden van [verzoeker] geen direct gevolg is van zijn gedragingen in de financiële sfeer, doch slechts een zijdelings gevolg van de door [verzoeker] gepleegde ontucht. Het hof zou aldus een onjuiste invulling hebben gegeven aan de maatstaf van de goede trouw van art. 288, lid 2, sub b Fw, althans zijn oordeel onvoldoende hebben gemotiveerd. De achterliggende gedachte van de maatstaf van de goede trouw berust volgens het middel niet op afstraffing van een gebrek aan moraliteit, doch komt er op neer dat het weinig zinvol is de schuldsaneringsregeling toe te passen op iemand van wie men, gelet op zijn financiële verleden, niet kan verwachten dat hij zich daaraan houdt, respectievelijk niet kan verwachten dat hij in staat is zich ten opzichte van zijn schuldeisers in financieel opzicht naar behoren te gedragen. Het gaat volgens het middel om gevallen waarin, anders dan in het onderhavige geval, het gedrag van de schuldenaar in een direct/rechtstreeks (causaal) verband staat met het ontstaan of onbetaald laten van zijn schulden en waarin bij de schuldenaar sprake is geweest van een zekere 'desbewustheid' daarvan. In het bijzonder wanneer het ontstaan van schulden slechts een zijdelings gevolg is van niet in de financiële sfeer gelegen gedrag is er volgens het middel geen sprake van een gebrek aan goede trouw in de zin van art. 288, lid 2, sub b Fw.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/b36ce37f76442728854fec471a6387b08f7e839c21eda1f50674fad4415a66a0 | shasum -a 256