Alinea 25 Parket bij de Hoge Raad 10 januari 2003

3.3. De omstandigheid dat de verzoeker er in het verleden blijk van heeft gegeven meer dan incidenteel zijn schulden onbetaald te laten, kan allicht leiden tot de gegronde vrees dat hij niet in staat is bij de uitvoering van de schuldsanering zijn verplichtingen behoorlijk na te komen en daarmee tot de imperatieve afwijzingsgrond van art. 288, lid 1, sub b, Fw. Niet iedere fout bij het ontstaan of onbetaald laten van een schuld in het verleden behoeft evenwel een aanwijzing te zijn dat betwijfeld moet worden of de schuldenaar zijn verplichtingen uit de schuldsaneringsregeling zal nakomen. Zo kan er sprake zijn van een incident en/of van een schuldenaar die er blijk van heeft gegeven zich ten opzichte van schuldeisers naar behoren te willen en te kunnen gedragen. De gedragsmaatstaf van art. 288, lid 2, sub b, met zijn facultatieve afwijzingsgrond, geeft in dit soort gevallen de rechter de gelegenheid om alle relevante omstandigheden mee te wegen. Vgl. A-G Strikwerda in zijn conclusie voor het geciteerde arrest. Hij wijst erop dat hiermee in lijn is de aanbeveling van de Werkgroep Faillissementsrecht van de NVvR (Recofa) dat ook een verzoeker, die zich heeft schuldig gemaakt aan bijv. bijstandsfraude, niettemin tot de schuldsaneringsregeling zou kunnen worden toegelaten, indien zekere tijd - als uitgangspunt vijf jaar - is verstreken na ontdekking van dit misdrijf .(5) In de woorden van Van Schilfgaarde in zijn noot onder het arrest, gaat het in art. 288 Fw per saldo om een op prognose gerichte moraliteitstest.(6)

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/b36ce37f76442728854fec471a6387b08f7e839c21eda1f50674fad4415a66a0 | shasum -a 256