Alinea 33 Parket bij de Hoge Raad 4 februari 2003

4.3 Blijkens het proces-verbaal van de zitting van het Hof van 19 november 1999 heeft de advocaat- generaal gevorderd dat de tenlastelegging zou worden gewijzigd overeenkomstig de door hem op schrift gestelde en aan het Hof overgelegde vordering. Blijkens de op die zitting overgelegde pleitnota heeft de raadsvrouw uitvoerig verweer gevoerd. Het verweer komt er op neer dat de vordering dient te worden afgewezen wegens strijd met de beginselen van een goede procesorde. Daartoe is ten aanzien van het derde feit aangevoerd dat de toevoeging van een subsidiair feit reeds door de officier van justitie in eerste aanleg was aangekondigd en ook in concept aan de raadsvrouw was verstrekt. De officier van justitie heeft evenwel ter zitting in eerste aanleg geen wijziging van de tenlastelegging gevorderd. Na de vrijspraak door de rechtbank heeft de officier van justitie in de appelmemorie de advocaat-generaal bij het Hof geadviseerd een wijziging van de tenlastelegging, zoals eerder in concept aan de raadsvrouw verstrekt (en aangehecht aan de pleitnota), te vorderen. Het pas in tweede aanleg wijzigen van de tenlastelegging levert een schending van de beginselen van goede procesorde op, omdat de subsidiaire variant dan nog maar door één feitelijke instantie kan worden beoordeeld. Voorts vragen de beginselen van een doelmatige procesvoering en berechting binnen redelijke termijn dat een wijziging in een zo vroeg mogelijk stadium wordt gevorderd. Dit laatste punt is door de raadsvrouw ook ten aanzien van de gevorderde wijziging van het vierde feit aangevoerd. De officier van justitie had immers ook al in eerste aanleg een uitbreiding van de tenlastegelegde locus delicti kunnen vorderen, omdat de verdediging toen al uitdrukkelijk had aangegeven dat met de gegeven plaatsbepaling slechts vrijspraak zou kunnen volgen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/b05cce2ee0e139ff9cbb9c88b9065b65f61772fdee60c2de690e0177d94b889a | shasum -a 256