Alinea 36 Parket bij de Hoge Raad 4 februari 2003

4.5 De vraag die vervolgens beantwoord moet worden is of de rechter naast toepassing van het hierboven genoemde wettelijke criterium tevens gehouden is de vordering wijziging tenlastelegging te beoordelen aan de hand van beginselen van behoorlijke procesorde en of ter zake gevoerde verweren gemotiveerd dienen te worden weerlegd. In NJ 2000, 93 leek de Hoge Raad deze vragen (nog) ontkennend te beantwoorden(5). Hoewel het middel in die zaak aanvoerde dat de wijziging tenlastelegging in hoger beroep in strijd was met art. 68 Sr en tevens - gelet op de opstelling van de officier van justitie in eerste aanleg - in strijd met het rechtszekerheidsbeginsel en het vertrouwensbeginsel, ging de Hoge Raad met betrekking tot de vraag of de wijziging ten onrechte was toegewezen alleen na of het feit na wijziging van de tenlastelegging hetzelfde feit in de zin van art. 68 Sr was gebleven. De beginselen van een goede procesorde blijven dus in hoger beroep en in cassatie geheel buiten beschouwing. Met betrekking tot de klacht dat de toewijzing van de vordering wijziging tenlastelegging niet was gemotiveerd, en dat niet was gerespondeerd op omtrent die vordering gevoerde verweren, overwoog de Hoge Raad dat het middel een eis stelde die het recht niet kent. Met andere woorden; een toewijzing van een vordering wijziging tenlastelegging hoeft niet gemotiveerd te worden en op ter zake gevoerde verweren behoeft niet te worden ingegaan. A-G Keijzer wijst er in zijn conclusie voor dit arrest op dat de motivering van beslissingen en plicht tot respons op bepaalde verweren wettelijk slechts geldt ten aanzien van einduitspraken (art. 358 en 359 Sv), en een aantal beslissingen gedurende het proces waarvoor in de wet een motiveringsvoorschrift is opgenomen (bijv. art. 288 Sv).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/b05cce2ee0e139ff9cbb9c88b9065b65f61772fdee60c2de690e0177d94b889a | shasum -a 256