Alinea 47 Parket bij de Hoge Raad 14 maart 2003

20) Nu is het zo, dat het middel in het principale beroep geen klacht van deze strekking inhoudt (dus een klacht, dat het in onderdeel 1 aangevoerde motiveringsgebrek ook de beslissing ten aanzien van de kosten "onderuit haalt"). Dat lijkt mij echter geen beletsel voor het trekken van de zojuist in alinea 19 verdedigde consequentie. Cassatieklachten zijn in grote meerderheid van de gevallen alleen betrokken op de materiële geschilpunten die in de vorige instanties zijn beoordeeld; maar zelden wordt (tevens) expliciet geklaagd dat een ander oordeel over een van de materiële geschilpunten ook gevolgen moet hebben voor de beslissing over de kosten die daarmee samenhing. Toch wordt gewoonlijk aangenomen dat het slagen van een klacht over een materieel aspect van de bestreden beslissing ook de kostenveroordeling in de betreffende instantie op losse schroeven zet. Ik zie geen aanleiding om daarover in de wat bijzondere omstandigheden van het onderhavige geval anders te denken. (De cassatieadvocaat van) [eiser] hoefde niet specifiek aan te geven dat gegrondbevinding van de klacht tegen de beslissing in de zaak met appelrolnummer 419/97 ook de kostenveroordeling in die zaak zou aantasten - zoals gezegd wordt dat dan ook maar bij hoge uitzondering in een cassatieklacht "meegenomen". Het valt dan niet in te zien waarom anders zou moeten worden geoordeeld nu het cassatieberoep nog een tweede zaak betreft(13) die tegelijkertijd, en in elk geval wat de kosten betreft: in samenhang met de eerste is behandeld, beoordeeld en beslist. Ik ontkom, als ik mij de andere uitkomst voorstel, niet aan het gevoel dat er dan met twee maten wordt gemeten.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/c6d96902d309a0a053e5952d064019ff982840e1eeaadd682762f0c18efe02e8 | shasum -a 256