Alinea 33 Parket bij de Hoge Raad 21 maart 2003

2.1. De inbeslagnemingen vonden plaats op 19 maart en 8 april 1991. Naar het toen geldend recht(8) kon een opsporingsambtenaar voor inbeslagneming vatbare voorwerpen in beslag nemen. Daartoe behoren o.m. voorwerpen die van belang kunnen zijn voor de waarheidsvinding en voorwerpen waarvan de onttrekking aan het verkeer kan worden bevolen (art. 94-96 (oud) Sv). Vatbaar voor onttrekking aan het verkeer zijn o.m. alle voorwerpen met betrekking tot welke het feit is begaan, voor zover zij van zodanige aard zijn dat het ongecontroleerde bezit daarvan in strijd is met de wet of met het algemeen belang (art. 36c Sr). Degene onder wie een voorwerp in beslag wordt genomen behoeft niet de eigenaar van het voorwerp te zijn. Vanaf de inbeslagneming hebben (en hadden naar het in 1991 geldende recht) degene onder wie het voorwerp in beslag is genomen en andere belanghebbenden de mogelijkheid om aan de officier van justitie de teruggave te verzoeken. Wanneer de officier van justitie van oordeel is dat het belang van de strafvordering zich niet langer tegen teruggave verzet wordt het voorwerp teruggegeven, in beginsel aan degene onder wie het in beslag is genomen. Wanneer de officier van justitie het voorwerp aan iemand anders wil teruggeven biedt de wet daarvoor een regeling (art. 118 (oud), thans art. 116 Sv). Indien de officier van justitie het verzoek om teruggave niet inwilligt, bestaat (en bestond in 1991) de mogelijkheid van beklag ingevolge art. 552a Sv. Art. 552a e.v. Sv voorziet alleen in de mogelijkheid van teruggave, niet in de mogelijkheid van vergoeding van schade ten gevolge van de inbeslagneming(9).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/160cae478860fdea6d65300ebeca9ea6486d65205d7b2670802dcd9853eef75c | shasum -a 256