Alinea 53 Parket bij de Hoge Raad 21 maart 2003

2.6. De hiervoor aangehaalde jurisprudentie is nog steeds voorwerp van discussie. Aan de vakliteratuur, reeds genoemd in de conclusies die aan de arresten voorafgaan, kunnen thans worden toegevoegd het commentaar van Hennekens en dat van Van Maanen(14). Hennekens is vanuit een bestuursrechtelijke invalshoek van mening dat de Hoge Raad met deze jurisprudentie op het verkeerde spoor zit: niet het handelen van de gewezen verdachte (de gebleken onschuld), maar het handelen van de overheid dient volgens hem centraal te staan. Hennekens ziet de beslissing tot het toepassen van een strafvorderlijk dwangmiddel als een overheidsbesluit waaraan dezelfde eisen gesteld mogen worden als aan andere besluiten van bestuursorganen, onder meer op het punt van de zorgvuldige voorbereiding en de belangenafweging. Indien niet aan die eisen is voldaan zou dat grond kunnen zijn voor aansprakelijkheid. Omdat de theorie van Hennekens niet in de vorm van een cassatiemiddel aan de Hoge Raad is voorgelegd, zal ik thans niet hierop ingaan(15). Ter vermijding van mogelijke misverstanden wil ik wel erop wijzen dat in de in alinea 2.5 aangehaalde jurisprudentie het handelen van de gewezen verdachte niet centraal staat. De frase over de uit het strafvorderlijk onderzoek gebleken onschuld houdt slechts verband met de presumptio innocentiae van art. 6 lid 2 EVRM. Of een verdachte schuldig of onschuldig is aan het hem telastegelegde wordt uitsluitend bepaald door de strafrechter in het kader van het strafproces; de burgerlijke rechter onthoudt zich van iedere uitspraak dienaangaande(16).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/160cae478860fdea6d65300ebeca9ea6486d65205d7b2670802dcd9853eef75c | shasum -a 256