Alinea 27 Parket bij de Hoge Raad 14 maart 2003

"Met betrekking tot een eventuele bodemverontreiniging stelt [verweerder] in hoger beroep, dat het om twee soorten vervuiling gaat. De eerste is de geconstateerde vervuiling naar aanleiding van het bodemonderzoek in verband met de aanvraag voor een bouwvergunning, waarover overigens geen stukken in deze procedure zijn overgelegd. De tweede is de gestelde vervuiling ter plaatse van de voormalige kalkput. De eerstgenoemde vervuiling, die op zichzelf bij gebreke van betwisting vast staat, heeft weliswaar kennelijk geen invloed gehad op de beslissing op de aanvraag voor een bouwvergunning, maar dat neemt niet weg dat de vervuiling tot schade voor [verweerder] kan leiden, als deze zodanig van omvang en intensiteit is dat dat meebrengt (lees:) dat [verweerder] niet gekregen heeft wat hij op grond van de koopovereenkomst van 4 mei 1993 mocht verwachten. Of dat het geval is, en of [eiser] van deze vervuiling wist of behoorde te weten, dient in de schadestaatprocedure te worden uitgemaakt, evenals de vraag of het bodemonderzoek steeds naar aanleiding van de aanvraag voor een bouwvergunning door de gemeente werd vereist, of alleen in dit geval. Ten aanzien van de tweede vervuiling stelt [eiser] dat dit in elk geval geen relevante verontreiniging is. Ook hiervoor geldt echter dat nu er een kans op schade is, [verweerder] op dit punt kan worden toegelaten tot de schadestaatprocedure, in welke procedure ook de vraag naar de mate van verontreiniging en de bekendheid van [eiser] hiermee, aan de orde is" (rov. 4.5).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/29917a0ccee3b624e5701708671c2061dfeec83cebf005694c36d32cc74568d1 | shasum -a 256