Alinea 27 Parket bij de Hoge Raad 28 maart 2003

11) Zoals ook is betoogd in de conclusie in de zaak C01/273HR inzake [...] (zie in het bijzonder de nrs. 10-12 en 17), is het mijns inziens voor het aannemen van een sport- en/of spelsituatie niet noodzakelijk dat de gedraging die heeft geleid tot het ongeval plaatsvond terwijl partijen rechtstreeks met elkaar wedijverden. Daarnaast is voor de beoordeling van de onrechtmatigheid van een gedraging niet zozeer van belang of zij formeel net wel of net niet wordt geacht te hebben plaatsgevonden in het kader van sport en/of spel, maar veeleer in welke verhouding partijen zich tot elkaar verhouden. Ook schaatsers die niet wedijveren maar wel onder dezelfde voorwaarden (te weten die welke gelden tijdens het KNSB-trainingsuur) op een ijsbaan verblijven, verhouden zich niet tot elkaar als toevallige passanten. Bij de aldus bestaande verhouding past dat betrokkenen bepaalde, aan voor hun verhouding als normaal te beschouwen gedragingen verbonden, risico's over en weer van elkaar te verwachten hebben. Met zijn gedraging heeft [verweerder] blijkens 's hofs oordeel het risico op ongevallen niet eenzijdig verhoogd, aldus dat de overige aanwezigen op de ijsbaan, waaronder [eiser], dit niet behoefden te verwachten. De keerzijde van deze benadering is dat [verweerder] zelf in theorie aan dezelfde gevaren blootstond. Zo bezien is het toeval dat een van zijn medeschaatsers, in casu [eiser], het slachtoffer is geworden van de verwezenlijking van de in het algemeen aan beoefening van de schaatssport tijdens het KNSB-trainingsuur verbonden risico's. Een situatie als deze kan worden aangemerkt als ongelukkige samenloop van omstandigheden.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ebff90b5319cfcd74eaf995bebfaddb3e5e8c332a5a1ee560d9e667409c5a2fa | shasum -a 256