Alinea 13 Parket bij de Hoge Raad 11 april 2003

3. Partijen hebben in eerste aanleg met name gestreden over de hoogte van de alimentatie voor de vrouw en voor de minderjarige kinderen van partijen. In hoger beroep heeft de vrouw bovendien verzocht voor recht te verklaren dat zij recht heeft op pensioenverevening ingevolge de WVP. Zij heeft daarbij verwezen naar het door haar bij de mondelinge behandeling in eerste aanleg ingenomen standpunt dat zij aanspraak kan maken op de helft van de door de man tijdens het eerste huwelijk opgebouwde pensioenaanspraken. Zij heeft in dat verband betoogd dat de Rechtbank - in het kader van de beoordeling van het verzoek van de man tot limitering van de alimentatie - ten onrechte in rechtsoverweging 6 (lees: 8) heeft overwogen dat de vrouw geen aanspraak kan maken op pensioenverevening. De man heeft verklaard zich te kunnen verenigen met verevening van de pensioenaanspraken opgebouwd in de tweede huwelijksperiode. Hij heeft zich evenwel verzet tegen de stelling van de vrouw dat art. 1:166 BW tot gevolg heeft dat de pensioenopbouw van de man tijdens de eerste huwelijksperiode van 1976 tot 1994 verevend moet worden; hij heeft betoogd dat zulks in strijd is met de strekking van deze bepaling. Hij heeft voorts betoogd dat in het geheel geen rechtsgrond bestaat voor verevening van het pensioen opgebouwd gedurende de periode tussen de twee huwelijken in. Onder verwijzing naar een tweetal door hem in het geding gebrachte brieven, heeft hij aangevoerd dat hij in zijn standpunt wordt gesteund door de Rijksvoorlichtingsdienst, Postbus 51, en door zijn pensioenverzekeraar ABP Pensioenen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/655eb3985251ecd5d5b1321c0db5b63445675dbd71aac85b2b6750ad41c01ee7 | shasum -a 256