Alinea 40 Parket bij de Hoge Raad 28 maart 2003

3.1. In onderdeel 1 van het middel wordt betoogd dat de Rechtbank voor de waardering van de vermogensschade een onjuiste maatstaf heeft gehanteerd door bij de bepaling van de vermogensschade vergoeding toe te kennen van schadeposten, zoals makelaarskosten, die zich in concreto niet hebben voorgedaan. Dit terwijl de Rechtbank de begroting van andere posten van de schadeloosstelling wel heeft gebaseerd op de concrete verplaatsing van [eiseres] naar de [b-straat 1]. Het middel gaat er terecht van uit dat dit inconsequent is. Het komt mij echter voor dat de Gemeente het beste van twee werelden wil. Enerzijds verzet zij zich niet ertegen dat de Rechtbank bij de bepaling van een deel van de schadeloosstelling uitgaat van de na de peildatum - welke ingevolge art. 42a Onteigeningswet is de datum van overschrijving van het vonnis tot vervroegde onteigening in de openbare registers - zich voorgedaan hebbende feitelijke situatie. Dat zou ook niet verstandig zijn, aangezien daardoor de door haar te vergoeden schade is verminderd. Anderzijds wil zij bewerkstelligen dat de Rechtbank zich ook voor wat betreft de bepaling van de makelaarskosten baseert op deze feitelijke situatie, om zo tot de conclusie te komen dat nu deze in werkelijkheid niet zijn gemaakt, niet voor vergoeding in aanmerking komen. Dit is inderdaad consequent, maar consequent fout. Bij de vaststelling van de makelaarskosten is de Rechtbank in overeenstemming met art. 42a Onteigeningswet uitgegaan van de overschrijvingsdatum van het vervroegd onteigeningsvonnis in de openbare registers. Het oordeel van de Rechtbank dat toen niet viel te voorzien dat zonder inschakeling van een makelaar vervangende ruimte aan de overkant zou kunnen worden gevonden, is verder van feitelijke aard en niet onbegrijpelijk, noch onvoldoende gemotiveerd.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/b65e083b639212fe8b936661f887787aec91703b5a8c6f1a08b6baba26215e87 | shasum -a 256