Alinea 33 Parket bij de Hoge Raad 9 mei 2003

2.5. Het tweede onderdeel van het middel is gericht tegen het oordeel van de Rechtbank in r.o. 19 dat bij een gedwongen beëindiging van de onderneming als gevolg van onteigening, Pacific Travel geen schadevergoeding verschuldigd zal zijn aan haar werknemers. Dat oordeel is geenzins onbegrijpelijk of onvoldoende gemotiveerd, gezien de door de Rechtbank van deskundigen overgenomen redenering dat het ontslag als gevolg van de onteigening en de gedwongen liquidatie door de kantonrechter niet als onredelijk beschouwd zal worden en dat er voldoende tijd ligt tussen de onteigening en de sluiting van het bedrijf (Pacific Travel geniet het voortgezet gebruik tot 15 januari 2002) . Het op 6 december 2002, na conclusie A-G Wattel, door de Hoge Raad gewezen arrest(2) , waarin de Hoge Raad het vonnis van de Rechtbank op dit punt wegens een motiveringsgebrek vernietigt, staat daaraan niet in de weg. Uit dat arrest blijkt dat buiten de voor de werkgever als gevolg van de onteigening ontstane "overmachtssituatie", er niettemin omstandigheden kunnen bestaan die rechtvaardigen dat deze wel een vergoeding verschuldigd zal zijn aan zijn werknemer wiens dienstverband in verband met de bedrijfssluiting zal moeten worden beëindigd. In die zaak werd door de derde-belanghebbende [B] gesteld dat alleszins te verwachten viel dat zij gehouden zou zijn haar vader, die bij haar in dienst was, een vergoeding te betalen in verband met de beëindiging van het dienstverband, nu die vader de vijftig was gepasseerd en onder zijn leeftijdsgroep grote werkloosheid heerste. De Hoge Raad verwees de zaak voor een nader onderzoek van de vraag of [B] op grond van genoemde omstandigheden gehouden is niettemin aan haar vader als gewezen werknemer een vergoeding te betalen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/628d3bb2a396794820e9dd6787eaad7850b611d7e842879c26b0cf10a01402a3 | shasum -a 256