Alinea 47 Parket bij de Hoge Raad 4 april 2003

26. Op grond van het bovenstaande kan het volgende worden geconcludeerd. Onder "merkelijke schuld" in de zin van art. 294 K moet worden verstaan een ernstige mate van schuld, zij het dat - anders dan onder het thans nog niet geldende art. 7.17.2.9 - niet is vereist dat sprake is van "een in laakbaarheid aan opzet grenzende schuld"; bij lichte schuld blijft de verzekeraar uitkeringsplichtig. De vraag in hoeverre ter zake van art. 294 K sprake dient te zijn van bewustheid bij de verzekerde dat zijn gedrag tot schade kan leiden, is in de rechtspraak van de Hoge Raad (nog) niet expliciet beantwoord. Mogelijk ligt in NJ 1988, 966 en NJ 1990, 477 besloten dat het bewustheidsvereiste niet moet worden gesteld. In ieder geval is de heersende opvatting in de (recente) verzekeringsrechtelijke literatuur dat voor de toepassing van art. 294 K niet vereist is dat de verzekerde zich bewust was van het gevaar van zijn handelingen. Deze opvatting sluit aan bij het nieuwe verzekeringsrecht, waarin het bewustheidsvereiste evenmin wordt gesteld. De rechtspraak waarin het bewustheidsvereiste wel (expliciet) wordt gesteld heeft geen betrekking op het verzekeringsrecht. Zoals Mok heeft opgemerkt, kunnen er per rechtsgebied redenen zijn om het bewustheidsvereiste al dan niet te stellen. In het nieuwe verzekeringsrecht is - volgens de literatuur - de belangrijkste reden om het bewustheidsvereiste niet te stellen dat het voor de verzekeraar bijna niet mogelijk is om bewust roekeloos gedrag van de verzekerde te bewijzen; de wetgever heeft op dit punt de verzekerde niet (nog verder) willen beschermen. In de literatuur treft men voornamelijk voorstanders van het objectieve schuldbegrip aan. De arresten NJ 1987, 658 en 659 doen hieraan m.i. niet af, nu zij betrekking op het bijzondere geval van handelen onder invloed van een geestesstoornis.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/b28f290fc1c7e3277209767bccd45ad4ad8ebca546433804a2f080dcff2dd721 | shasum -a 256