Alinea 31 Parket bij de Hoge Raad 21 maart 2003

In cassatie is van belang dat het hof wat betreft de afwijzing van de vordering van SFB tot vergoeding van de onderzoekskosten voorop heeft gesteld dat reeds omdat SFB niet optreedt pro se doch als vertegenwoordigster van geïntimeerden aan het enkele feit dat SFB geen overheidsorgaan is, niet een doorslaggevende betekenis kan worden toegekend voor het antwoord op de vraag of de kosten van het opsporingsonderzoek ingevolge art. 6:96 lid 2 onder b BW al dan niet toewijsbaar zijn (4.2.1. en 4.2.2.). Vervolgens heeft het overwogen dat het door SFB uitgevoerde opsporingsonderzoek kan worden gekenschetst als een publiekrechtelijke taak, strekkende tot bestrijding van fraude en misbruik op het gebied van de sociale zekerheid. Het opsporingsonderzoek heeft het opsporen van met strafrechtelijke of administratieve sancties bedreigde feiten ten doel en niet specifiek de vaststelling van schade en aansprakelijkheid, zodat de kosten van het opsporingsonderzoek niet kunnen worden aangemerkt als kosten als bedoeld in art. 6:96 lid 2 sub b BW. Deze kosten zijn geen schade die het gevolg is van de verwijtbare onrechtmatige daad van [verweerder] (4.2.3). Ten overvloede heeft het hof daarop laten volgen dat ook indien het wel kosten zou betreffen die daarvan het gevolg zijn, verhaal van die kosten langs privaatrechtelijke weg onverenigbaar moet worden geacht met het feit dat in de daarop betrekking hebbende wet- en regelgeving voor het bij het opsporingsonderzoek geconstateerde frauduleuze handelen van [verweerder] slechts in een strafrechtelijke of administratieve sanctie is voorzien en niet in een verhaalsmogelijkheid voor de kosten van het opsporingsonderzoek.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/b0dbe06f691bda2904ca99417dc1113e6728743bb266bf8721f9cb8790ac0d25 | shasum -a 256