Alinea 59 Parket bij de Hoge Raad 4 maart 2003

26. Het hof heeft vastgesteld dat het slachtoffer [slachtoffer] op het moment dat hij zich op de grond bevond als gevolg van de eerste, gerechtvaardigde, klappen en het duwen van verzoeker geen acute dreiging voor verzoeker vormde. Aldus heeft het hof vastgesteld dat zich op dat moment niet meer een noodweersituatie voordeed. Dat oordeel geeft geen blijk van een onjuiste rechtsopvatting en is niet onbegrijpelijk gelet op onder meer de inhoud van de bewijsmiddelen. Zowel getuige [getuige 2], als getuige [getuige 3] als getuige [getuige 4] verklaren (resp. bewijsmiddel 9, 10 en 12) dat verzoeker op het slachtoffer intrapte, toen het slachtoffer op de grond zat of lag. Geen van deze getuigen rept van enige activiteit aan de kant van het slachtoffer op dat moment, laat staan van een aanval gericht op verzoeker. Ook de twee in het middel aangehaalde verklaringen van verzoeker en getuige [getuige 1] doen aan de begrijpelijkheid van ’s hofs oordeel niet af. Getuige [getuige 1] heeft verklaard dat [slachtoffer] ‘’op de grond zittend’’ met zijn benen in de richting van verzoeker trapte. Dat kan toch bezwaarlijk als een ogenblikkelijke aanval tegen verzoeker worden bestempeld. Verzoeker zelf heeft verklaard dat [slachtoffer] nadat hij op de grond terecht kwam, ‘’weer meteen overeind’’ kwam. Het enkele feit dat [slachtoffer] weer overeind kwam, betekent evenwel nog niet dat hij verzoeker ook aanviel. Moet iemand dan op de grond blijven zitten? Over een aanval door het slachtoffer op het moment dat hij op de grond zat of lag heeft ook verzoeker zelf niets verklaard.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/464c77ee788d9222faf159809616b5624112981f4d75855046c85341b0bba4f0 | shasum -a 256