Alinea 140 Parket bij de Hoge Raad 13 juni 2003

Het is voor mij evident dat dit niét een 'maatschappelijke noodzaak' oplevert , die (ik zou haast zeggen: in de verste verte) vergelijkbaar is met de nood die in de Slis-Stroom-zaak aan de dag trad. In het onderhavige geval had het veeleer voor de hand gelegen dat partijen een andere bank hadden gezocht die die faciliteiten wél bood, of anders genoegen hadden genomen met een andere bankrekening dan de Telebankierrekening, resp. met een rekening zonder online-toegang met desnoods een lagere rente en/of meer bankkosten. In het (onwaarschijnlijke) geval dat de Generale Bank in het geheel niet kon voorzien in een rekening ten name van de Coöperatie met een synchrone schaduwadministratie (on-line of op papier) voor ProCall, hadden partijen een andere bank kunnen zoeken die dat wél kon. En in het (nog onwaarschijnlijker) geval dat geen bank die faciliteit zou bieden, hadden partijen de bankafschriften voor rekeninghoudster Coöperatie p/a naar ProCall kunnen laten zenden, met machtiging van de Coöperatie aan ProCall om de brieven van de bank te openen en te gebruiken in het kader van haar dienstverlening. Dat zulks voor de Coöperatie mogelijk 'duurder' had kunnen uitpakken, kan m.i. niet een 'maatschappelijke noodzakelijkheid' opleveren. Goederenrechtelijke zekerheid mag zijn prijs kennen. Omgekeerd: het gaat niet aan de wens van een beetje administratieve kostenbesparing af te wentelen op de positie van overige crediteuren in een faillissement.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/4197a0897696ad6e11b6105e9d94de407169051709ba66c1aceff5bde75e26c2 | shasum -a 256