Alinea 60 Parket bij de Hoge Raad 4 april 2003

24) Voor de bestuurder van de rechtspersoon heeft de wetgever geen vergelijkbare uitzonderingsregel in de wet gegeven. Het ligt al daarom niet in de rede om dat als een omissie te beoordelen (en om door wetsuitleg in de hier gedachte omissie te voorzien), omdat de rechtspolitieke argumenten die voor de werknemer opgeld doen niet, of niet in dezelfde mate van toepassing zijn op de bestuurder van een rechtspersoon. Daarbij misken ik niet dat er vele bestuurders van rechtspersonen zijn die hun werk in die hoedanigheid "gewoon" in het kader van een dienstbetrekking doen, en wier functioneren dan veelal wèl, althans tot op grote hoogte, met dat van een "gewone" werknemer kan worden vergeleken. Er zijn echter ook vele posities van bestuurders van rechtspersonen die niet op een dienstbetrekking berusten, en die ook in materieel opzicht wezenlijk van de positie van een werknemer verschillen - de onderhavige zaak levert daar een praktijkvoorbeeld van op. De verantwoordelijkheid van een bestuurder - die niet, zoals een werknemer, in een gezagsverhouding onder toezicht van de werkgever functioneert - is ook een wezenlijk andere, en gewoonlijk zwaardere, dan die van een "gewone" werknemer. (Dit laatste geldt overigens ook voor bestuurders die wèl in dienstbetrekking werkzaam zijn.) Het algemene uitgangspunt dat de uitzonderingsregel voor de werknemer rechtvaardigt, gaat daarom voor de bestuurder van de rechtspersoon niet in dezelfde mate van algemeenheid op. Dan is er, meen ik, onvoldoende grond om de - op zichzelf als bepaald uitzonderlijk aan te merken - uitzondering die in art. 7:661 BW tot uitdrukking komt, als "stilzwijgend" ook voor de bestuurders van rechtspersonen geldend uit te leggen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/41981c8376f95713a78ee07d7c690e388d3ef8b6cd6bbf49b91be39d722725fb | shasum -a 256