Alinea 12 Parket bij de Hoge Raad 15 april 2003

4. Het lijkt mij zinvol om alvorens op de middelen in te gaan op een mijns inziens relevant punt te wijzen. Er is hier evenmin als in de zaak die heeft geleid tot HR NJ 2000, 461 een directe inbreuk gepleegd op het recht van klaagster op vrije nieuwsgaring. Klaagster heeft zich beroepen op het gevaar dat relschoppers in haar journalisten, cameramensen en reporters hulpstukken van politie en justitie zouden kunnen zien als opnamen, door haar werknemers gemaakt, in het kader van de opsporing van relschoppers ter beschikking van politie en justitie moeten worden gesteld. Klaagster heeft zich niet beroepen op daadwerkelijke belemmeringen in haar werkzaamheden volgens dit scenario, maar wel, in het klaagschrift, op dreigende reacties die klaagster onmiddellijk na de inbeslagneming zou hebben ontvangen. Er is echter nog geen reële rechtstreekse belemmering van het uitoefenen van het aan art. 10, eerste lid, EVRM ontleende recht, en de druk die klaagster kennelijk voelt heeft ook niet enig optreden van de overheid als directe bron. Hoogstens kan de inbeslagneming dus leiden tot een zeer indirecte inbreuk op het in art. 10, eerste lid, bedoelde recht. Dat is van belang bij de toetsing van het optreden van de overheid in het concrete geval aan art. 10, tweede lid, EVRM. Ik citeer uit de noot van 't Hart onder HR NJ 2000, 461: "Met name doordat inbreuk slechts eventueel plaatsvindt, in dat geval zeer indirect is, en het overheidsoptreden er dan bovendien een ver verwijderd verband mee houdt, worden aan subsidiariteit en proportionaliteit niet te zware eisen gesteld."

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/56ea1f7657fb7b39f4979de6e2f0202329e65832961090d8c55d98136cc6651e | shasum -a 256