Alinea 45 Parket bij de Hoge Raad 16 mei 2003

1.7 Ten aanzien van de conventie heeft het hof overwogen, dat tussen partijen in confesso is dat van een overgang onder algemene titel (fusie) geen sprake is, ondanks het opschrift van de "Fusieakte Rabobanken" van januari 1995 (rov. 3.2). Voor de geldigheid van de overdracht van de vordering van de Rabobank Rijswijk aan de Rabobank Den Haag is (naast mededeling aan [eiser]) nodig dat de akte van overdracht zodanige gegevens bevat dat aan de hand daarvan kan worden bepaald om welke vorderingen het gaat. De onderhavige vordering is gegrond op beweerdelijk in 1991 gepleegde wanprestatie van [eiser] jegens de Rabobank Rijswijk. Anders dan de rechtbank is het hof van oordeel dat uit de in de akte opgenomen omschrijving van hetgeen aan de Rabobank Den Haag werd overgedragen, niet valt af te leiden dat daaronder ook een vordering als de onderhavige valt. Daarbij komt de bepaling dat zekerheden met een algemene strekking van de overdracht zijn uitgezonderd. Blijkens de overeenkomst van achterstelling en cessie ging het om "zekerheid voor al hetgeen de bank van de debiteur te vorderen heeft en/of te vorderen zal hebben, ongeacht uit welken hoofde". De conclusie dat de vordering waarom het hier gaat van de overdracht aan de Rabobank Den Haag is uitgezonderd is gerechtvaardigd. De Rabobank Den Haag kan volgens het hof dan ook niet als rechthebbende op de vordering worden aangemerkt. Het door de Rabobank Den Haag gedane bewijsaanbod dat het de bedoeling van partijen bij de "Fusieakte" is geweest alleen bankhypotheken van de overdracht uit te sluiten, wordt als niet ter zake doende gepasseerd: van belang is hetgeen uit de akte zelf blijkt (rov. 3.3).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/d07586a34077bef1fa6d8c7cee99d2e89f0bfd463e5c394c6d0ee1d251bc9606 | shasum -a 256